domingo, 27 de enero de 2013
viernes, 25 de enero de 2013
Cadena Perpetua
Andy - Te diré a donde iría yo: a Zihuatanejo
Red - A Zihuataque?
Andy - Zihuatanejo, está en México, un pueblecito frente al
Pacifico ¿sabes que dicen los mejicanos del Pacifico?
Red - No
Andy - Que no tiene memoria, por eso quiero acabar mi vida allí,
en un cálido lugar, sin recuerdos, abriré un pequeño hotel junto a la
playa, me compraré una barca vieja, la arreglaré un poco y llevaré a
los clientes a pescar
Red - Zihuatanejo
lunes, 21 de enero de 2013
Em senc soles, necessite anarm'en lluny, molt lluny. L'única opció per a poder aclarar el meu cap i la meua vida. Desde que va passar tot se me passen tantes coses per el cap, necessite desconectar del món habitual on visc, anar a un lloc on nigú em conega, poder ser qui soc sense amagar res, ser qui soc i res més.
Dicen que el tiempo y el olvido son como hermanos gemelos , que lo que hoy echas de más un día lo echastes de menos.
Pero te idealicé, esa es la verdad. Pensaba que tú eras la medicina que
curabas, y solo causabas la enfermedad, creí que habías llegado a mí
como un bote salvavidas, o algo por el estilo, que me ibas a dar tu amor
y el que no me habían dado hasta entonces por unas razones u otras;
años después me confiesas que nunca supiste hacerlo. Te idealicé,
enmascaré todas tus imperfecciones intentando justificarte,
autoengañándome, pensando que eras todo lo que quería y necesitaba:
vivía en mi burbuja, totalmente lejos del presente, viviendo por y para
el futuro, ese que veía tan claro, a tu lado. Para mí eras perfecto, te
quise como a nadie en un intento de que me devolvieses lo mismo, pero yo
no veía que no era así. Ahora que todo está claro, que las cartas están
sobre la mesa, sé que por alguna razón siempre va a haber algo que no
se quiera alejar de ti, por mucho daño que me hayas hecho, algo
irracional, o no, quién sabe, pero va a estar ahí, con ese magnestismo
que dicen que tienen los polos opuestos. Ahora no te reprocho nada, las
cosas ya están hechas, tú tiempo ha terminado. En otro momento me
hubiese gustado que me hubieras buscado, no de la manera que ahora lo
haces, pero sí que lo hicieses, porque eso significaría dejar tu orgullo
de lado, y admitir y demostrarme que me quieres; a día de hoy ya no
sirve de nada. Tuviste tus infinitas oportunidades, tuviste tiempo para
arreglar las cosas, cuando aún estaba ciega y te hubiese perdonado
cualquier cosa, cuando todavía te quería. Sana tu herida como puedas,
pero no sigas más por ese camino. Me duele, pero se acabó, esto es y
siempre fue demasiado autodestructivo.
Julio Cortázar
Era perfectamente natural que te acordaras de él a la hora de las
nostalgias, cuando uno se deja corromper por esas ausencias que llamamos
recuerdos y hay que remendar con palabras y con imágenes tanto hueco
insaciable.
miércoles, 16 de enero de 2013
Nunca un ”tenemos que hablar” ha conllevado algo bueno detrás y nunca
lo he entendido. Siempre he pensado que la gente necesita hablar
más….mejor dicho, necesita decir más; porque a veces hablamos mucho sin
decir absolutamente nada. Frases huecas, incluso con eco propio de
lo vacías que están. Puede que por eso a la gente le asuste tanto esa
expresión; están acostumbrados a hablar diciendo nada que les da miedo
que pueden encontrar en unas palabras dichas de verdad.
sábado, 12 de enero de 2013
miércoles, 9 de enero de 2013
martes, 8 de enero de 2013
Tú nunca me regalarías flores; no eres tampoco del tipo de
chicos que se sienta y te escucha, al que le puedes contar tus mayores
miedos, todo lo que llevas dentro, te aburrías si te escribía mensajes
largos, o algo cursis; pocas veces me dijiste “te quiero”, y no es lo
mismo decirlo que sustituírlo por un “y yo”. Supongo que me enamoré de
lo que yo pensaba que eras, y no de la realidad, y ahí estaba el mayor
de los problemas.
Estuve pensando que nadie me piensa. Que estoy absolutamente sola.
Que nadie, nadie siente mi rostro dentro de sí ni mi nombre correr por
su sangre. Nadie actúa invocándome, nadie construye su vida
incluyéndome. He pensado tanto en estas cosas. He pensado que puedo
morir en cualquier instante y nadie amenazará a la muerte, nadie la
injuriará por haberme arrastrado, nadie velará por mi nombre. He pensado
en mi soledad absoluta, en mí destierro de toda conciencia que no sea
la mía. He pensado que estoy sola y que me sustento sólo en mí para
sobrellevar mi vida y mi muerte. Pensar que ningún ser me necesita, que
ninguno me requiere para completar su vida.
miércoles, 2 de enero de 2013
Pablo Neruda
Estoy cansado, todas las hojas caen, mueren. Caen, mueren los pájaros. Caen, mueren las vidas. Caen, mueren las llamas en la noche infinita. Mi voz arde en los vientos, mi voz que cae y muere. Cansado. Estoy cansado. Huye. Aléjate. Extínguete. Mi alma debe estar sola. Debe crucificarse, hacerse astillas, rodar, verterse, contaminarse sola, abierta a la marea de los llantos, ardiendo en el ciclón de las furias, erguida entre los cerros y los pájaros, aniquilarse, exterminarse sola, abandonada y única como un faro de espanto.
Primos
-Me voy a comer este sobao, es el primero que se cruzo en mi camino, si, pero antes de cojerlo he barajado otros sobaos, pero este es sin duda el que más me ha gustado. Por eso me lo voy a comer, porque tengo hambre, hambre de muchas cosas, pero me lo voy a comer despacio. Y lo mas importante es que es una decision mia,solo mia, la primera que tomo en varios dias, la primera pero no la ultima. Desayunar no es tan fácil como parece.
+Me estas comparando con un sobao?
-Es lo primero que he pillado
Suscribirse a:
Entradas (Atom)







